غیط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غیط. [ غ َ ] (ع مص ) فروشدن در چیزی و درآمدن و پوشیده و ناپدید گردیدن . درآمدن چیزی در چیزی . (منتهی الارب ). داخل شدن . غَوط. ◄ (اِ) بستان . باغ . (از اقرب الموارد). باغ . باغ میوه . ج، غیطان . (دزی ج ٢ ص ٢٣٥). ◄ کشت زار. زمین محصور کاشته شده . ◄ زمین صیفی کاری . جالیز. ج، غیطان . ◄ غیط بصل ؛ زمین پیازکاری . ◄ غیطالارانب ؛ محل فراهم آمدن خرگوشان . (دزی ج ٢ ص ٢٣٥).