غیفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غیفی . [ غ َ ] (اِخ ) عمروبن ادریس بن عبدالکریم، مکنی به ابوالطیب . برادر حسین بن ادریس محدث بود و به سال ٣٢١ هَ . ق . درگذشت . (از تاج العروس ) (از منتهی الارب ). در منتهی الارب و قاموس غیقی (به قاف ) آمده و صحیح غیفی است . رجوع به غیفة و غیقة شود.
غیفی . [ غ َ ] (اِخ ) حسین بن ادریس بن عبدالکبیر مولی عثمان بن عفان، مکنی به ابوعلی . از سلمةبن شبیب روایت دارد. (از اللباب فی تهذیب الانساب ج ٢). در منتهی الارب و قاموس غیقی (به قاف ) آمده و صحیح غیفی است . رجوع به غیفة و غیقة شود.