فابیوس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فابیوس . (اِخ ) بر یکی از خانواده های بزرگ روم اطلاق میشد که چون کشت باقلا رانخست افراد آن خانواده به مردم روم آموختند بدین اسم ملقب شدند. عده ٔ اعضاء خانواده ٔ فابیوس به ٣٠٦ تن بالغ میشد و آنان را ٤٠٠٠ تحت الحمایه بود. این خانواده در جنگ روم و وئی (در سه فرسنگی روم ) رشادت بسیارنمود، لکن عاقبت در سال ٤٧٨ ق . م . ناگهان محصور دشمن گشت و سپاهیان وئی تمام افراد آن را بکشتند. (تمدن قدیم فوستل دو کولانژ، ترجمه ٔ نصراﷲ فلسفی ص ٤٨٨).