فاتن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فاتن . [ ت ِ ] (ع ص، اِ) فتنه انگیز. در فتنه اندازنده . ◄ کسی که اراده ٔ فجور با زنان کند. (ناظم الاطباء): قلب فاتن ؛ دلی که مفتون زنان شده باشد. ◄ دیو. (منتهی الارب ). شیطان . ◄ گمراه کننده . ◄ دزد. ج، فتان . (اقرب الموارد).