فارد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فارد. [ رِ ] (اِخ ) کوهی است به نجد. (از معجم البلدان ).
فارد. [ رِ ] (ع ص ) یگانه . ◄ درخت یکسو و تنها. (اقرب الموارد). ◄ آهوی ماده ٔ جدامانده از گله . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ سکر فارد؛ شکر جید و سپید. (اقرب الموارد). ◄ (اِ) یکی از بازیهای نرد است، و آن به فرید شهرت دارد. (برهان ). خانه گیر. رجوع به فرید و خانه گیر شود.