فاطمیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فاطمیة. [ طِ ی َ ] (اِخ ) دهی از دهستان دربقاضی بخش حومه ٔ شهرستان نیشابور که در ١٥ هزارگزی جنوب خاوری نیشابور واقع است . جلگه ای معتدل و دارای ٤٤ تن سکنه است . آب آنجا از قنات تأمین میشود. محصول عمده اش غلات، پنبه، بنشن و شغل اهالی زراعت است . راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).
فاطمیة. [ طِ می ی َ ] (اِخ ) از فروع فرقه ٔ بومسلمیه که پس از قتل ابومسلم به مرگ او قطع کردند و به امامت دختر او فاطمه گرویدند. (از کتاب خاندان نوبختی از مروج الذهب ج ٢ ص ١٨٧). رجوع به فاطمه دختر ابومسلم شود.
فاطمیة. [ طِ می ی َ ] (اِخ ) فاطمیان . رجوع به فاطمیان شود.