فتاحة

فتاحة. [ ف ِ / ف ُ ح َ ] (ع اِمص ) حکم میان دو خصم . (منتهی الارب ): فلان ولی الفتاحة. (اقرب الموارد).

فتاحة. [ ف ُ ح َ ] (ع اِ) مرغکی است که بر آن خطهای سرخ بود. (اقرب الموارد).

فتاحة. [ ف َ ح َ ] (ع اِمص ) فیروزی و نصرت . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).