فتح بن موسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فتح بن موسی . [ ف َ ح ِ ن ِ سا ] (اِخ ) ابن حماد الاموی الجزایری القصری . به سال ٥٨٨ هَ . ق . / ١١٩٢ م . در جزیرةالخضرامتولد شد. وی فقیهی آشنا به علم و ادب و حکمت و منطق بود. به بغداد و حماة و دمشق سفر کرد و در نظامیه ٔبغداد به تدریس پرداخت و ریاست دیوان انشاء به او سپرده شد. سپس رهسپار مصر گردید و بر مسند قضا نشست . و در فائزیه تدریس کرد و در آنجا به سال ٦٦٣ هَ . ق ./ ١٢٦٥ م . درگذشت . از کتابهای او یکی «نظم المفصل للزمخشری » و «نظم سیرة ابن هشام » و «نظم اشارات ابن سینا» و دیگر منظومه ای در علم عروض است . (از اعلام زرکلی ص ٧٦٦). او را فتح بن موسی الخضراوی نیز گفته اند.