فتنه افکندن

فتنه افکندن . [ ف ِ ن َ / ن ِ اَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) آشوب برپا کردن و خلاف انگیختن در چیزی یا میان کسان : گفت اینک اندر آن کارم شها کافکنم در دین عیسی فتنه ها. مولوی . در میانْشان فتنه و شور افکنم کاهنان خیره شوند اندر فنم . مولوی . رجوع به فتنه شود.