فتنه انگیز

فتنه انگیز. [ ف ِ ن َ / ن ِ اَ ] (نف مرکب ) آنکه فتنه انگیزد. آنکه خلاف در میان دیگران اندازد. آشوبگر : مگو کز راه من چون فتنه برخیز چو برخیزم تو باشی فتنه انگیز. نظامی . دروغ مصلحت آمیز به از راست فتنه انگیز. (گلستان ). عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت فتنه انگیز جهان غمزه ٔ جادوی تو بود. حافظ. فتنه جو. فتنه خیز. رجوع به فتنه شود.