فتی

فتی .[ ف َ تی ی ] (ع ص ) جوانه سال از هر چیزی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ج، فِتاء، افتاء. (منتهی الارب ).

فتی . [ ف ُ ت َی ی ] (ع اِ مصغر) مصغر فَتی ̍. (اقرب الموارد). ◄ کاسه ٔ حریفان شوخ و بیباک . (منتهی الارب ). قدح الشطار. (اقرب الموارد).

فتی . [ ف َ تا ] (ع ص، اِ) جوان . (منتهی الارب ). جوان نورسیده . (اقرب الموارد). ج، فتیان، فِتْیة، فِتْوة، فُتُو، فُتی ّ. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) : گفت معشوقی به عاشق کای فتی تو به غربت دیده ای بس شهرها. مولوی . به اماله نیز خوانند. (غیاث ): پیر گفت ای فتی آن زر که ندارم چه دهم گفت اخساء قطع اﷲ یمین العجمی . خاقانی . در تک آب ار تو بینی صورتی عکس بیرون باشد این نقش ای فتی . مولوی . ◄ جوانمرد نیکوخوی .(منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بنده . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ). استعاره آرند عبد را. (اقرب الموارد).