فخار
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(فَ) [ ع. ] (مص ل.) نازیدن، بالیدن.
(فَ خّ) [ ع. ] (ص.) بسیار فخر کننده.
(~.) [ ع. ] (اِ.) ۱- سفال، گل خشک. ۲- سبو. ۳- در فارسی به معنای کوزه گر.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(فَ) [ ع. ] (مص ل.) نازیدن، بالیدن.
(فَ خّ) [ ع. ] (ص.) بسیار فخر کننده.
(~.) [ ع. ] (اِ.) ۱- سفال، گل خشک. ۲- سبو. ۳- در فارسی به معنای کوزه گر.