فخرالدین اسعد گرگانی | ویس و رامین | بردن شاه موبد ویس را به دز اشکفت و صفت دز و خبر یافتن رامین از ویس

دز اشکفت بر کوه کلان بود نه کوهی بود بر جی زاسمان بود ز سختی سنگ او مانند سندان نکردی کار بر وی هیچ سوهان ز بس پهنا یکی نیم جهان بود ز بس بالا ستونی زاسمان بود به شب بالاش بودی شمع پیکر به سر بر آتش او را ماه و اختر برو مردم ندیم ماه بودی ز راز آسمان آگاه بودی چو بر دز برد موبد دلستان را مهی دیگر بیفزود آسمان را به پیکر دز چو سنگین مجمری بود نگه کن تا چه نیکو پیکری بود به مجمر در رخان ویس آتش بر آن آتش عبیر آن خال دلکش حصار از روی آن ماه حصاری شکفت همچو باغ نو بهاری سمنبر ویس با دایه نشسته شهنشه پنج در بر وی ببسته همه درها به مهر خویش کرده همه مهرش برادر را سپرده در صد گنج بر ویسه گشاده در آن جا ساز صد ساله نهاده در آن دز بود بختش را همه کام مگر پیوند یار و دیدن رام چو شاهنشه ز کار دز بپردخت سوی مرو آمد و کام سفر ساخت سپاهی بود همچون کوه آهن بتر مردی درو بهتر ز بیژن به رفتن هر یکی خندان و نازان مگر رامین که گریان بود و نالان ز تاب مهر سوزان تب گرفته چو کبگی باز در مخلب گرفته غبار حسرتش بر رخ نشسته امید وصلتش در دل شکسته به جسمش جان شیرین خوار گشته به زیرش خزو دیبا خار گشته نهروز او را قرار و نه شب آرام به کام دشمنان افتاده بی‌کام جگر پر ریش گشته دل پر از نیش همی گفتی نهانی با دل خویش چه عشقست اینکه هر گز کم نگردد دلم روزی ازو خرم نگردد مرا تا هست با عشق آشنایی نبیند چشم بختم روشایی اگر هر بار میزد بر دلم خار خدنگ زهر پیکان زد ازین بار برفت از پیش چشمم آن دلارام که بی‌او نیست در تن صبر و آرام به عشق اندر وفاداری نکردم چو روز هجر او دیدم نمردم چو سنگینه دلم چه آهنینم که گیتی را همی بی‌او ببینم اگر باشد تنم بی‌روی جانان همان بهتر که باشم نیز بی‌جان رفیقا حال ازین بتر چه دانی که مر گم خوشترست از زندگانی اگر جنان من با من نباشد همان خوشتر که جان در تن نباشد ز بهر دوست خواهم جان شیرین چنان کز بهر دیدارش جهان بین کنون کز بخت خود بی‌یار گشتم ز جان و دیدگان بیزار گشتم چو نالیدی چنثن از بخت بد ساز به دل کردی سرودی دیگر آغاز دلاگر عاشقی ناله بیاور که بیدار هوا را نیست داور که بخشاید به گیتی عاشقان را که بخشایش کند درد کسان را اگر نالم همی بر داد نالم که ببریدند شادی را نهالم ببردند آفتابم را ز پیشم ز هجرش پر نمک کردند ریشم ببارای چشم من خونابم اکنون کدامین روز را داری همی خون مرا هر گز غمی چونین نباشم سزد کت اشک جز خونین نباشد اگر بودی به غم زین پیش خونبار سزد گر جان فرو باری بدین بار به باران تازه گردد روی گیهان چرا پژمرده شد رویم ز باران دلم را آتش تیمار بگدخت به چشم آورد و بر زرین رخم تاخت گرستن گرچه از مردان نه نیکوست زمن نیکوست در هجر چنان دوست چو باز آمد ز راه دز شهنشاه ز حال ویس، رامین گشت آگاه غمش بر غم فزود و درد بردرد نشستش گرد هجران بر رخ زرد چو طوفان از مژه بارید باران بشست از روی زردش گرد هجران همی گفتی سحنهای دل انگیز که باشد مرد عاشق را دل آویز من آن خسته دلم کز دوست دورم ز بخت آزرده‌ام وز دل نفورم چنانم تا حصاری گشت یارم که گویی بسته در رویین حصارم ببر بادا پیام من به دلبر بگو صد داغ تو دارم به دل بر مرا در دیده دیدار تو ماندست چو اندر یاد گفتار تو ماندست یکی خواب از دو چشمم من ستردست یکی گیتی ز یاد من ببردست درین سختی اگر من آهنینم نمانم تا رخانت باز بینم اگر درد مرا قسمت توان کرد نماند در جهان یک جان بی‌درد چنان گشتم ز درد و ناتوانی که مرگم خوشترست از زندگانی مرا زین درد کی باشم رهایی که درمانم توی وز من جدایی چو رامین را به روی آمد چنین حال شد از مویه موی از ناله چون نال همان دشمن که دیرین دشمنش بود چو روی او بدید او را ببخضود به یک گفته ز بیماری چنان شد که سیمین تیر وی زرین کمان شد فتاده در عماری زار و نالان بیامد با شهنشه تا به گرگان جنان شد کز جهان امید برداشت تو گفتی زهر پیکان در جگرداشت بزرگان پیش شاهنشاه رفتند یکایک حال او با شه بگفتند به خواهش باز گفتندای خداوند ترا رامین برادر هست و فرزند نیایی در جهان چون او سواری به هر فرهنگ چون او نامداری همه کس را چو او کهتر بیاید کزو بسیار کام دل بر آید ترا در پیش چون او یک برادر اگر دانی به از بسیار لشکر ازو دندان دشمن بر تو کندست که او شیر دمان و پیل تندست اگر روزی ازو آزرده بودی عفو کردی و خشنودی ننودی کنون تازهمکن آزار رفته به کینه مشکن این شاخ شکفته کزو تا مرگ بس راهی نماندست ز کوهش باز جز کاهی نماندست همین یک بار بر جانش ببخشای مرو را این سفر کردن مفرمای سفر خود خوش نباشد با درستی نگر تا چون بود با درد و سستی نمانش تا بیاساید یکی ماه که بس خسته شد او از شدت راه چو گردد درد لشتی بر وی آسان به دسرورت شود سوی خراسان مگر به سازدش آن آب آن شهر که این کضور چو زهرست آن چو پازهر چو بشنید این سخن شاه از بزرگان نماند آزاده رامین را به گرگان چو شاهنشه بشد رامین بیاسود همه دردی از اندامش بپالود دگر ره ز عفرانش گشت کمانش باز شمشاد جوان گشت فتادش یوبه دیدار دلبر چو آتش در دل و چون تیر در بر برفت از شهر گرگان یک سواره به زیرش تندرو بادی تخاره سرایان بود چون بلبل همه راه به گوناگون سرود و گونه گون راه نخواهم بی‌تو یارا زندگانی نه آسانی نه کام این جهانی نترسم چون ترا جویم ز دشمن اگر باشد جهانی دشمن من و گر راهم سراسر مار باشد برو صد آهنین دیوار باشد همه آبش بود جای نهنگان همه کوهش بود جای پلنگان گیا بر دشت اگر شمشیر باشد وگر ریگش چو ببر و شیر باشد سنومش باد باشد صاعقه میغ نبارد بر سرم زان میغ چز تیغ بود مر باد او را گرد پیکان چنان چون ابر او را سنگ باران به جان تو کز آن ره بر نگردم و گر چونانکه بر گردم نه مردم اگر دیدار تو باشد در آتش نهم دو چشم بینایم بر آتش و گر وصل تو باشد در دم شیر مرا با او سخن باشد به شمشیر ره وصلت مرا کوتاه باشد سه ماهه راه گامی راه باشد چو باشد گر بود شمشیر در راه شهاب و برق بارد بر سر ماه