فخرالدین اسعد گرگانی | ویس و رامین | نامه دوم دوست را به یاد داشتن و خیالش را به خواب دیدن

نگارا تا ز پیش من برفتی دلم را با نوا از من گرفتی چه بایست ز پیش من برفتن گه رفتن نوا از من گرفتن نوا دادم ترا دل تا تو دانی که من بی‌دل نجویم شادمانی دلم با تست هر جایی که هستی چو بیماری که جوید تندرسی دلی کاو با تو همراهست و همبر چگونه مهر بندد جای دیگر دلی کاو را تو هم جانی و هم هوش از آن دل چون شود یادت فراموش ز هجرت گر چه تلخی دید چندین درو شیرین‌تری از جان شیرین چه باشد گر تو کردی بی‌وفایی به نادانی ز من جستی جدایی وفای تو من اکنون بیش دارم جفاهایی که کردی یاد نارم کنم چندان وفا و مهربانی که جور خویش و مهر من بدانی ترا چون بی‌وفایی بود پیشه چرایم سنگدل خواندی همیشه منم سنگینه دل در مهربانی وفا در وی چو نقش جاودانی وفا را در دلم زیرا درنگست ازیرا کاین دلم بنیاد سنگست و گر مسکین دلم سنگین نبودی درنگ مهر تو چندین نبودی دلم در عاشقی می‌زان خورد مرا زین گونه مست جاودان کرد چو مستان لاجرم گر ماه بینم چنان دانم که تاری چاه بینم و گر خورشید بینم چون بر آید مرا خورشید روی تو نماید اگر بینم به باغ اندر صنوبر همی گویم زهی بالای دلبر ببوسم لاله را در ماه نیسان همی گویم توی رخسار جانان چو باد آرد نسیم گل سحرگاه کند بویش مرا از بویت آگاه به دل گویم هم اکنون در رسد دوست کجا آن بوی خوش بوی تن اوست به خواب اندر خیالت پیشم آید مرا در خواب روی تو نماید گهی با روی تو اندر عتیبم گهی از تیر چشمت در نهیبم چو در خوابم همی مهرم نمایی چو بی‌خوابم همی دردم فزایی اگر در خواب مهر من گزینی به بیداری جرا با من به کینی به خواب اندر کریم و مهربانی به بیداری بخیل و جان ستانی به بیداری نیایی چون بخوانم بدان تا بیشتر باشد فغانم به گاه خواب ناخوانده بیایی بدان تا حسرتم افزون نمایی چه اندر هجر دیدار خیالت چه از من رفته آن روز و صالت چه روزی کم و صالت یادم آید چه آن شب کم خیال تو نماید چو از من رفت چه شب رفت و چه روز مژه از هر دو یکسان دارم امروز ز دیدارت مرا تیمار ماندست ز تیمارت دل بیمار ماندست ز بس کم دل به تو هست آرزومند به دیدار خیالت گشت خرسند نه خرسندی بود چونین به ناکام چو مرغی کاو بود خرسند در دام مرا مادر دعا کردست گویی که بادا دور از تو هرچه جویی کجا در عشق همواره چنینم بدان شادم که در خوابت ببینم چه مستیست این دل تیمار بین را که شادی خواند اندوه چنین را ز بخت خویش چندان ناز بینم کجا در خواب رویت باز بینم چه بودی گر بخفتی دیدگانم ترا دیدی به خواب اندر نهانم نخفتم تا ترا دیدم شب و روز ز شب تا روز بی‌کام‌ای دل افروز نخفتم تا ز تو ببریدم اکنون ز بس کز دیدگان بارم همی خون نگر تا چند کردست این زمانه میان این دو ناخفتن بهانه یکی ناخفتن از بس باز کردن یکی ناخفتن از بس درد خوردن ز بس ناخفتن اندر مهربانی به بی‌خوابی شد از من زندگانی چه باشد گر بوم صد سال بیدار چو در گیتی بود نامم وفادار وفا کشتم بدان چشم بی‌خواب دهد کشت مرا دیدگان آب وفا چون گوهرست و عشق چون کان زکان گوهر نشاید بردن آسان اگر گیرم ترا یک روز دامن بسا شرما که خواهی بردن از من مرا دل خوش کند زنهار داری ترا دل بشکند زنهار خواری اگر یزدان بوددر حشر داور نماند در وفایم رنج بی‌بر مرا از ناگهان بار آورد یار زداید از دلم اندوه و تیمار