فخرالدین اسعد گرگانی | ویس و رامین | نامه نوشتن رامین به مادر و آگاه شدن موبد

بدان گاهی که شاهنشاه موبد برون رفت از نگارین کاخ و گنبد دل از شاهی و شهر خوثش برداشت بیابان بر گزید و کاخ بگذاشت بدان زاری و بد روزی همی گشت چو ماهی پنج و شش بگذشت بر گشت ز ری رامین به مادر نامه‌ای کرد ز شادی جان او را جامه‌ای کرد کجا رامین و شه گر دو برادر به هم بودند ازین پاکیزه مادر وزیشان زرد را مادر دگر بود شنیدستم که او هندو گهر بود فرستاده به مرو آمد نهانی شتابان‌تر ز باد مهرگانی همی تا شاه رفته بود و رامین همیشه اشک مادر بود خونین گهی بر روی خون دیده راندی گهی از درد دل فریاد خواندی کجا چون شاه و چون رامین دو فرزند ازو یکباره بگسستند پیوند زنی را از دو گیتی بر گزیدند هم از مادر هم از شاهی بریدند چو آگه شد ز رامین شادمان شد تنش را آن خبر همتای جان شد به نامه گفته بودای نیک مادر مرا ببرید از گیتی برادر کجا او را به جان من ستیزست به من بر سال و مه چون تیغ تیزست هم از ویس است آزرده هم از من همی جوید به ما بع کام دشمن مرا یک موی ویس ماه پیکر گرامی‌تر از چون او صد برادر مرا از ویس باری جز خوشی نیست ازو جز بع‌تری و سر کشی نیست هر آن گاهی که از وی دور مانم بجز خوشی و کام دل نرانم هر آن گاهی که بر در گاه باشم ز بیمش گویی اندر چاه باشم نه چرخست او نه ماه و آفتابست کجا بامن هم از یک مام و بابست به هر نامی که خواهی زو نکاهم به میدان در چنو پنجا خواهم همی تا رفته‌ام از مرو گنده نیاسودم ز بازی و ز خنده به مرو اندر چنان بودم شب وروز که گفتی آهوم در پنجه یوز نه بس بودآن بلا خوردن به ناکام که آتش نیز بایستش به فرجام به آتش‌مان چه سوزد نه خدایست که دوزخ دار و پادافره نمایست کنون اینجا که هستم تندرستم ز ویسه شادم و از باده مستم فرستادم به تونامه نهانی بدان تا حال و کار من بدانی نگر تا هیچ گونه غم نداری که تیمار جهان باشد گذاری ننودم حال خویشم و روز و جایم وزین پس هر چه باشد هم نمایم همی گردم به گیهان تا بدان گاه که گردد جایگاه شاه بی‌شاه چو تخت موبد از وی باز ماند مرا خود بخت بر تختن نشاند نه او را جان به کوهی باز بستند و یا در چشمه حیوان بشستست و گر زین بماند چند گاهی به جان من که گرد آرم سپاهی فرود آرم مرو را از سرتخت نشینم با دلارامم بر تخت نباشد دیر، باشد زود این کام تو گفتار مرا در دل نگه دار چو گفتارم پدید آید تو گو زه نباشد هیچ دانایی ز تو به درود ویس جان افزای بپذیر بسی خوشتر ز بوی گل به شبگیر چو مادر نامه فرزند بر خواند ز شادی دل بر آن نامه برافشاند چو از ره ندر آمد نامه آن روز شهنشه نیز باز آمد دگر روز دل مادر برست از رنج دیدن تو گفتی خواست از شادی پریدن جهان را کارها چونین شگفتست خنک آن کس کزو عبرت گرفتست نماید چند بازی بلعجب وار پس آنگه نه طرب ماند نه تیمار نگر تا از بلای او ننالی که گر نالی ز ناله بر محالی نگر تا از هوای او ننازی که گر نازی ز نازش بر مجازی چو شاهنشه یکی هفته بیاسود ز تنهایی همیشه تنگدل بود چو دستورش ز پیش او برفتی مرو را دیو اندیشه گرفتی شبی مادر بدو گفت‌ای نیازی چرا از رنج و انده می‌گدازی چنین غمگین و در مانده چرایی نه بر ایران و توران پادشایی؟ نه شاهان جهان باژت گزارند دل و دیده بفرمان تو دارند جهان از قیروان تا چین داری به هر کامی که خواهی کامگاری چرا هنواره چونین مستمندی جرا این سست جانت را پسندی به پیری هر کسی نیکی فزایند کجا از خواب برنایی در آیند دگر بر راه ناخوبی نپیوند ز پیری کام برنایی نجویند کجا پیریش باشد سخترین بند همن موی سپیدش بهترین پند ترا تا پیر گشتی آز بیش است دلم زین آز تو بسیار ریش است شهنشه گفت‌ای مادر چنین است دلم گویی که هم با من به کین است زنی را بر گزیدم از جهانی همی از وی نیارامم زمانی نه فر پندش دهم پندم پذیرد نه با شادی و ناز آرام گیرد مرا شش ماه در گیتی دوانید چه مایه رنج زی جانم رسانید کنون غمگین و آشفته بدان است که او بی‌یار زنده در جهان است همی تا باشد این دل در تن من نپردازم به جنگ هیچ دشمن اگر جانم ز ویس آگاه گشتی دراز اندوه من کوتاه گشتی پذیرفتم که گر رویش ببینم به دست او دهم تاج و نگینم ز فرمانش دگر بیرون نیایم چنان دارم که فرمان خدایم گناه رفته را اندر گذارم دگر هر گز به روی او نیارم به رامین نیز جز نیکی نخواهم برادر باشد و پشت و پناهم چو این گفتار ازو بشنید مادر تو گویی در دلش افتاد آذر ز دیده اشک خونین بر رخان ریخت تو گفتی ناردان بر زعفران ریخت گرفتش دست آن پر مایه فرزند بخور گفتار برین گفتار سوگند که خون ویس و رامینم نریزی نه هر گز نیز با ایشان ستیزی به جا آری سختنهایی که گفتی چنان کاندر وفا نایدت زفتی کجا من دارم آگاهی ازیشان بگویم چون بیابم راست پیمان چو مادر با شهنشه این سخن گفت ز شادی روی او چون لاله بشکفت به دست او پای مادر اندر افتاد هزاران بوسه بر دستش همی داد همی گفت‌ای مرا با جان برابر مرا از دوزخ سوزان بر آور به نیکویی بکن یک کار دیگر روانم باز ده یک بار دیگر که فرمان ترا بر دل نگارم سر از فرمانت هر گز بر ندارم بخورد آنگاه با مادرش سوگند به دین روشن و جان خردمند به یزدان جهان و دین پاکان به روشن جان نیکان و نیکان به آب پاک و خاک و آتش و باد به فرهنگ و وفا و دانش و داد که بر رامین ازین پس بد نجویم دل از آزار و کردارش بضویم نخواهم بر تن و جانش زیانی ز دل ننمایش جز مهربانی شبستان مرا بانو بود ویس دل و جان مرا دارو بود ویس گناه رفته را زو در گذارم دگر هر گز به رویش باز نارم چو شاهنشه بدین سان خورد سوگند به کار ویس دل را کرد خرسند همان گه مادرش نامه فرستاد به نامه کرد رفته یک به یک یاد سخنها گفت نیکوتر ز گوهر به گاه طعب شیرین‌تر ز شکر به نامه گفته بودای جان مادر بهشت و دوزخت فرمان مادر ز فرمانم نگر تا سر نتابی که از دادار جز دوزخ نیابی چو این نامه بخوانی زود بشتاب مرا یک بار دیگر زنده دریاب که چشمم کور شد از بس گرستن تنم خواهد همی از جان گسستن چراغ جانم اندر تن فرو مرد بهار کامم اندر دل بپژمرد همی تا روی تو بینم چنینم به پیش دادگر رخ بر زمانم ترا خواهم که بینم در جهان بس که بر من نیست فرخ‌تر ز تو کس شهنشه نیز همچون من نوانست تنش گویی ز یادت بی‌روانست چو بی‌تو گشت او قدرت بدانست به گیتی گشت چندان کاوتوانست چه مایه در جهان رنج و بلا دید نگر چه روزگار ناسزاد دید کنون بر گشت و باز آمد پشیمان بجز دیدارت او را نیست درمان بخورد از راستی پاکیزه سوگند که هر گز نشکند در مهر پیوند گرامی داردت چون جان و دیده وزین دیگر برادر بر گزیده ترا باشد ز بیرون داد و فرمان چنان چون ویسه را اندر شبستان هم او بانو بود هم تو سپهبد شما را چون پدر آزاده موبد نباشد نیز هر گز خشم و آزار دلت جوید به گفتار و به کردار تو نیز از دل برون کن بیم و پرهیز مکن تندی و چونین سخت مستیز که از بیگانگی سودی نیاری وگرچه مایه بسیار داری چو داری در خراسان مرزبانی چرا جویی دگر جا ایرمانی حراسانی که چون خرم بهشتست ترا ایزد ز حاک او سرشتست ترا دادست بر وی پادشایی چرا جویی همی ازوی جدایی درین بیگانگی و رنج بی‌مر چه خواهی جستن از شاهی فزونتر به طبع اندر چه داری به ز امید به چرخ اندر چه یابی به ز خورشید چو در پیشت بود کانی ز گوهر چرا جویی به سختی کان دیگر چو آمد پاسخ نامه به پایان ببردندش به پشت بادپایان دل رامین از آن نامه بتفسید ز حال مادر و موبد بپرسید چو از پیمان و سوگند آگهی یافت عنان از ری به سوی مرو برتافت نشانده دلبرش را در عماری چه اندر تاخ در شاهواری ز بوی زلف و رنگ روی آن ماه چه مشک و لاله شد خاک همه راه اهر چه بود در پرده نهفته همی تابید چون ماه دو هفته و گرچه بود در ره کاروانی چه سروی بود رسته حسروانی هوا او را به آب مهر شسته هزاران رشته در پروین گسسته به کام خود نشسته پنج شش ماه برو ناتافته نور خور و ماه شده از ناز کی چون قطره آب زتری همچو سروی سبز و شاداب یکی خوبیش را سد برفزوده نه کس دیده چو او نه خود شنوده چو چشم شاه موبد بر وی افتاد همه شغل جهان او را شد از یاد چنان کان خوبی ویسه فزون بود مرو را نیز مهر دل بیفزود فراموش کرد آزار گذشته تو گفتی دیو موبد شد فرشته دگر باره به رامش دست بردند جهان را بازی و سخره شمردند به کام دل همی بودند خرم ز می‌دادند کشت کام را نم