فداد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فداد. [ ف َدْ دا ] (ع ص ) بلند و درشت آواز. (منتهی الارب ). و مؤنث آن فدادة است . (اقرب الموارد). ◄ سخت پاسپرکننده . (منتهی الارب ). شدیدالوطاء. (اقرب الموارد). ◄ خداوند گله در صد تا هزار شتر. ◄ متکبر. ج، فدادون . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ).