فداکردن

فدا کردن . [ ف ِ / ف َ ک َ دَ ] (مص مرکب ) گذشت از چیزی : فدا کرده جان را همه پیش من به دل مهربان و به تن خویش من . فردوسی . پس از نیکویی ها و صد گونه رنج فدا کردن کشور و تاج و گنج . فردوسی . ز گنج خسروی و ملک شاهی فدا کردش که میکن هرچه خواهی . نظامی . یار آن بود که مال و تن و جان فدا کند تا در سبیل دوست به پایان برد وفا. سعدی . صائب چو ذره ای است چه دارد فدا کند ای صدهزار جان مقدس فدای تو. صائب .

نیست، نابودکردن، ازدست دادن