فدفد
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(فَ فَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- فلات سخت و دشوار.<BR>۲- دشت، زمین هموار.<br>
فرهنگ فارسی معین
(فَ فَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- فلات سخت و دشوار. ۲- دشت، زمین هموار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فدفد. [ ف َ ف َ ] (اِخ ) نام مردی است . (منتهی الارب ).
فدفد. [ ف َ ف َ ] (ع اِ) دشت . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) : به وقت رفتن و طی کردن مسالک ملک هواش فدفد و دریا سراب و کُه صحراست . انوری . ◄ جای سخت و درشت و بلند. ◄ زمین برابر و هموار. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
فدفد. [ ف ُ دَ ف ِ ] (ع ص ) بلند و سخت آواز. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ شیر خفته ٔ جغرات شده . (منتهی الارب ).