فرآشوبیدن

فرآشوبیدن . [ ف َ دَ ] (مص مرکب ) برآشوبیدن . برآشفتن . فرآشفتن : چون کار جهان چنین فراشوبد سر برکند از جهان جهانداری . ناصرخسرو. رجوع به فرآشفتن شود.