فرارفتن

فرارفتن . [ف َ رَ ت َ ] (مص مرکب ) گریختن . دور شدن : وقتی افتاد فتنه ای در شام هر یک از گوشه ای فرارفتند. سعدی . ◄ تعجب کردن . وارفتن : فرارفت و گفت ای عجب این تویی فرشته نباشد بدین نیکویی . سعدی (بوستان ). ◄ رفتن : اگر به باغ فرارفتمی، زبانم هیچ نیافتی ز خروشیدن و نکوهش مال . فرخی .