فرج
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(فَ رَ) [ ع. ] (اِمص.) گشایش، گشایش در کار و مشکل.
(فَ رْ) (اِ.) ورج، ارج ؛ فره، شأن، شوکت، قدر.
(~.) [ ع. ] (اِ.) ۱- سوراخ، شکاف. ۲- عورت زن، آلت تناسلی زن.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(فَ رَ) [ ع. ] (اِمص.) گشایش، گشایش در کار و مشکل.
(فَ رْ) (اِ.) ورج، ارج ؛ فره، شأن، شوکت، قدر.
(~.) [ ع. ] (اِ.) ۱- سوراخ، شکاف. ۲- عورت زن، آلت تناسلی زن.