فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۱۲۷ - در مدح خواجه ابوسهل عبدالله بن احمد بن لکشن دبیر گوید

بر بناگوش توای پاکتر از در یتیم سنبل تازه همی بر دمد از صفحه سیم زین سپس وقت سپیده دم هر روز بمن بوی مشک آرد از آن سنبل نو رسته نسیم عنبرین خطی وبیجاده لب و نرگس چشم حبشی موی و حجازی سخن و رومی دیم نیک ماندخم زلفین سیاه تو به دال نیک ماند شکن جعد پریش تو به جیم از همه ابجد بر «میم» و «الف» شیفته‌ام که ببالا ودهان تو «الف» ماندو «میم» عشق بازیم همی باتو و دلتنگ شوی نزد تو عشق همانا که گناهیست عظیم چه شوی تنگدل ار بر تو همی بازم عشق عشق بازیدن با خوبان رسمیست قدیم عشق رسمیست ولیکن همه اندوه دلست خنک آن کو را از عشق نه ترسست و نه بیم بر من باخته دل هر چه توانی بمکن نه مرا کرده به تو خواجه سید تسلیم خواجه عبدالله بن احمدبن لکشن کوست میر یوسف را همچون دل و دستور وندیم به همه کاری تعلیم ازو خواهد میر ار چه او را ز کسی خواست نباید تعلیم کمترین فضل دبیریست مر اورا هر چند به سر خامه کند موی ز بالا بدو نیم چون سخن گوید گوید همه کس کاینت ادیب چون عطا بخشد گوید همه کس کاینت کریم با توانایی و با جود کم آمیزد حلم خواجه بوسهل توانا و جوادست و حلیم نه مسیحست ولیکن نفسش باد مسیح نه کلیمست ولیکن قلمش چوب کلیم سیرش سخت گزیدهست بنزدیک خدای سخنش سخت ستوده ست بنزدیک حکیم از سخا و کم و فضل و فتوت که وراست هیچکس زو نبرد نام مگر با تکریم بنشاند به سخن بدعت هفتاد هوا بنوردد بقلم قاعده هفت اقلیم صد سخن گوید پیوسته چو زنجیر بهم که برون ناید از آن صد، سخنی سست و سقیم طاعن و بدگوی اندر سخنش بی‌سخنند ور چه باشد سخن طاعن و بد گوی ذمیم مهرو کینش سبب خلد و جحیمست و بقصد هیچکس مویی از تن نفرستد به جحیم هر که اورا بستاید بنسوزد دهنش ور دهن پر کنداز آتش مانند ظلیم چه هنر دارم من یا چه شرف دارم من که چو معشوق نشانده ست مرا پیش مقیم صد گنه کردم و اوکرد عفو وین نه عجب که خوی خواجه کریمست و دل خواجه رحیم نیکویی کرد بجای من و لیکن چه بود آنکه پاداش دهنده ست بصیرست و علیم مسکن و مستقر خواجه نعیم دگرست یک دو سالست که من دور بماندم ز نعیم تا درم خوار و درم بخش بود مرد سخی تا درم جوی و درم دوست بود مرد لئیم شادمان باد و بر هر شهی او را تبجیل کامران باد و بر هر مهی او را تعظیم عید او باد سعید و روز او باد چو عید دور باد از تن و از جانش شیطان رجیم