فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۱۵۴ - در مدح سلطان مسعود و فتوحات اوو کشتن او شیر را

بدان خوشی وبدان نیکویی لب و دندان اگر بجان بتوانی خرید نیست گران لب چنان را غازی به سیم و زر بفروخت عجب‌تر از دل غازی دلی بود به جهان؟ لطیفه ییست در آن لب چنانکه نتوان گفت اگر دلم دهدی خلق را نمایم آن گمان برم که همی بوسه ریخت خواهد ازو چودر سخن شود آن آفتاب ترکستان اگر نه از قبل شرم آن نگارستی ز بوسه ندهمی او را بهیچ وقت امان وگر هزار دلستی مرا چنانکه یکی همی فدا کنمی پیش آن لب و دندان هزار سال ملامت کشیدن از پی او توان و زان بت روزی جدا شدن نتوان مرا که خواهد گفتن که دوست را منواز که گفت خواهد معشوق را مخواه و مخوان عزیزتر ز همه خلق یار نیک بود ولی عزیزتر از یار خدمت سلطان خدایگان مهان خسرو جهان مسعود که روزگارش مسعود باد وبخت جوان خدایگانی کورا هزار بنده سزد چو کیقباد و چو کیخسرو و چو نوشروان ز ملک گیتی یک نیمه یافت او ز پدر دگر گرفته بشمشیر و تیر و گرز و کمان و گر بکنجی یکپاره ناگرفته بماند هم از شمار گرفته است، ناگرفته مدان بنامه راست شود، نامه کرد باید و بس بتیغ کار نگردد درست و با سروجان شد آن زمان که به شمشیر کار باید کرد کنون بنامه همی کرد باید و بزبان گه سماع و شرابست و گاه لهو و طرب گه نهادن گنج و گه نهادن خوان مگر به صید و به چوگان زدن رود پس از این ز بهر گشتن صحرا و دیدن میدان وگر نه در همه عالم کسی نماند که او گذشت خواهد ازین طاعت و ازین فرمان ملوک را همه بیمال کردو دل بشکست بر آنچه کرد سر خسروان به سر جاهان گزاف داری چندان هزار مرد دلیر که شوخ وار بجنگ شه آمدند چنان دلاورانی پر حیله از سپاه عراق مبارزانی بگزیده از که گیلان زپای تا سر در آهن زدوده چو تیغ گرفته تیغ بدست و دودست شسته زجان ز کوه آهن و کوه سپر گرفته پناه وزین دو کوه قوی چون ستاره خشت روان ملک در آمد و با لشکری کم از دو هزار همه بداسپه و خالی ز خود و از خفتان چو روی کرد بدان کوه و آن سپاه بدید ندید کوه و سپه را ز هیچگونه کران ز پای تا سر که مرد کارزاری دید بکار زار ملک عهد بسته و پیمان خدایگان جهان روی را بلشکر کرد بشرم گفت بلشکر که‌ای جوان مردان پدر مرا و شمارا بدین زمین بگذاشت جدا فکند مرا با شما زخان و زمان نه ساز داد که از بهر خویش سازم ملک نه خواسته که بجای شما کنم احسان بنام نیک ازینجا روان شدن بهتر که باز گشتن نزد پدر بدیگر سان دگر کز اینجا تا جای ما رهیست دراز ز راست و زچپ ما دشمنان و مابمیان بدین ره اندر چندانکه مرد سیر شود نه زاد یابد مرد هزیمتی و نه نان چنان کنید که مردان شیر مرد کنند بهیچگونه متابید ازین نبرد عنان اگر مراد برآید چنان کنم که شما بمال و ملک شوید از میان خلق نشان زیان رسید شما را زبهر من بسیار چنان کنم که فرامش کنید نام زیان همه سپاه نهادند رویها بزمین وز آنچه شاه جهان گفت چشمها گریان بجمله گفتندای شهریار روز افزون خدایگان بلند اختر بلند مکان که در سپه که چو تو میر پیش جنگ بود اگر ز پیل بترسد بر او بود تاوان چنان کنیم کنون روی کوه را که شود زخون دشمن تو پر شقایق نعمان خدایگان جهان چون جوابها بشنود بخواست نیزه و توفیق خواست از یزدان میان آن سپه اندر فتاد چونکه فتد میان گور و میان گوزن شیر ژیان همی گرفت بدست و همی فکند بپای جز این که کرد و چه دانست رستم دستان بیک زمان سپه بیکرانه را بشکست شکستگان را بگرفت و جمله دادامان خبر شنید که شیری براه دید کسی ز جنگ روی بدان صید کرد هم بزمان بدان بزرگی جنگ و بدان بزرگی فتح بکرد وشیر بکشت اینت قدرت و امکان ازین نکوتر و مردانه‌تر فراوان کرد بپای قلعه غور و بکوه غرجستان خدای ناصر او باد و روزگار معین ملوک بنده و چاکر بآشکار و نهان