فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۱۸۳ - در مدح امیر ابو احمد محمد بن محمودبن ناصر الدین

عروس ماه نیسان را جهان سازد همی حجله به باغ اندر همی بندد ز شاخ گلبنان کله ز بهر گوهر تاجش همی بارد هوا لؤلؤ ز بهر جامه تختش همی بافد زمین حله به باغ اندر کنون مردم نبرد مجلس از مجلس به راغ اندر کنون آهو نبرد سیله از سیله نباید روشنی بردن به شب زین پس که بی‌آتش ز لاله دشت پر شمعست و از گل باغ پر شعله بیا تا ما بدین شادی بگردیم اندرین وادی بیا تاما بدین رامش می‌آریم اندرین حجله چو می‌خوردیم در غلطیم هر یک با نگارینی چو برخیزیم گرد آییم زیر کله‌ای جمله نو آیین مطربان داریم و بر بطهای گوینده مساعد ساقیان داریم و ساعدهای چون فله ز بهر کام دل حیله نباید ساختن ما را به فرمیر ما دوریم از هر کوشش و حیله امیر عالم عادل نبیره خسرو غازی ابو احمد محمد کوست دین و داد را قبله ز فرزندان بدو گوید به فرزندان ازو گوید قوام الدین ابوالقاسم نظام الدین و الدوله زمهمانان او خالی ز مداحان او بی‌کس نه اندر شهرها خانه، نه اندر بادیه رحله ز بس برسختن زرش بجای مادحان هزمان زناره بگسلد کپان ز شاهین بگسلد پله ایا فرمان سلطان را نشسته بر لب جیحون ازین پس هم بدان فرهان سپه بگذاری از دجله چو اندر آب روشن روز پنداری همی بینم غلامان تو اسبان کرده همبر بر در رمله زعالم عدل تو چیزی کند نیکوتر از عالم نه ممکن باشد این کاید ز شاخ رومی ار بیله نهانیهای اسکندر بایران آری از یونان خزینه شاه زنگستان به غزنین آری از کله اگر تو در خور همت جهان خواهی گرفت‌ای شه به جای هفت کشور هفتصد باشد علی القله جهانی وز تو یک فرمان سپاهی وز تو یک جولان حصاری وز تو یک ناوک مصافی وز تو یک حمله به تیر از دور بربایی زباره آهنین کنگر به باد حمله برگیری ز کوه بیستون قله چنان چون سوزن از وشی و آب روشن از توزی زدوش ویل بگذری به آماج اندرون بیله کس کاندر خلافت جامه یی پوشد همان ساعت ز بهر سوک او مادر بپوشد جامه نیله ز بهر جنگ دشمن دست نابرده بزه گردد غلامان ترا هر دم کمان اندر کمان چوله عدو در صدر خویش از حبس تو ترسان بود دایم نباشد بس عجب گر مار ترسان باشد از سله زبهر آن که از بند تو فردا چون رها گردد کنون دائم همی خواند کتاب حیله دله به صورت گرکسی گوید: من و تو، گو: روا باشد ولیکن گر بخود گوید: من و تو، گو معاذ الله محال اندیش و خام ابله بود هر کاین سخن گوید نباید بود مردم را محال اندیش و خام ابله امیرا تا تو در بلخی به چین در خانه هر ماهی روان خانیان در تن همی سوزد ترا غله ز بیم تیغ توتا چین ز ترکان ره تهی گردد اگر زین سوی جیحون گرد بادی خیزد از میله همیشه تا به صورت یوز دیگر باشد از آهو همیشه تا به قوت شیر برتر باشد از دله مظفر باشد و گیتی دار و نهمت یاب و شادی کن جهان خالی کن از نامردم بدگوهر سفله به شادی بگذران نوروز با دیدار ترکانی که لبشان قبله را قبله است و قبله از در قبله