فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۲۱۵ - نیز در مدح خواجه ابوسهل حمدوی گوید

ای قصد تو به دیدن ایوان کسروی اندیشه کرده‌ای که بدیدار آن روی ایوان خواجه با توبه شهر اندورن بود دیوانگی بود که تو جای دگر شوی آن کس که هر دو دید، مر ایوان خواجه را بسیار فضل دید بر ایوان کسروی این آن بناست کر براو خوشه فلک در وقت بدر روی چو بخواهی که بدروی باغی نهاده همبر اوباچهاربخش پر نقش و پر نگار چو ار تنگ مانوی هر بخششی از و چو جهانیست مستقیم هر هندسی ازو چو سپهر یست مستوی استاد این سرای بآیین همی بود رای رئیس سید ابو سهل حمدوی آن مهتری که بخت به درگاه تو بود چون رای او کنی و به درگاه او روی رایش چنان که لفظ بزرگان بود متین عزمش چنان که بازوی گردان بود قوی زانچ او به نوک خامه کند صد یکی کنند مردان کاردیده به شمشیر هندوی توقیع او به نزد دبیران روزگار چیزی بود بغایت از آن سوی جادوی در درست وروی او زهنر صد دلیل هست چون معجز پیمبری و فر خسروی کردار او به نزد همه خلق معجزست چون نزد شاعران سخن سهل معنوی شعر درازتر ز «قفانبک» پیش او کوته شود چو قافیه شعر مثنوی گر مهتری به مرتبه چون شعر باشدی او حرف اولین بودو دیگران روی از خاندان خویش بزرگ آمد و شریف آموخته ز اصل و گهر گردی و گوی دیریست کاین بزرگی در خاندان اوست این مرتبت نیافت کنون خواجه از نوی در فضل گوهرش بتوان یافتن کنون مدح هزار ساله به گفتار پهلوی ای مهتری که غایت رادی تویی ز خلق لابل که تو ز غایت رادی از آن سوی گر مردمی نبوت گردد، جهان به تو یکرویه بگروند و به کس تو بنگروی در رزم همچو شیر همیدون همه دلی در بزم همچو شمس همیدون همه ضوی جز نیکویی پذیره نیاید ترا گذر در رسم و خوی تو سخن دشمن غوی از نیکویی که خوی تو بیند نکو رود تا تو برین نهادی و تا تو بدین خوی یک بیت شعر یاد کنم من که رودکی گرچه ترا نگفت سزاوار آن توی «جز برتری ندانی گویی که آتشی جز راستی نجویی مانا ترازوی» تا شاعران به شعر بگویند و بشنوید وصف دو زلف و دو رخ خوبان پیغوی با بخردان نشین چو بخواهی همی نشست با نیکوان غنو چو بخواهی که بغنوی چندان که آرزوی دل تو بود بباش با کام و با مراد همی باش تابوی بدخواه تو به درد و به اندوه دل بود توگر نوی ز رامش و از کام دل نوی