فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۵۳ - در مدح امیر محمد بن محمود بن ناصر الدین سبکتگین گوید

مرا چه وقت خزان و چه روزگار بهار چه دور باید بودن همی ز روی نگار بهار من رخ او بودو دور ماندم ازو برابر آمد بر من کنون خزان و بهار اگر خزان نه رسول فراق بود چرا هزار عاشق چون من جدا فکند از یار ببرگ سبز چنان شادمانه بوددرخت که من بروی نگارین آن بت فرخار خزان در آمد و آن برگها بکند و بریخت درخت ازین غم چون من نژند گشت و نزار خدای داند کاندر درختها نگرم ز درد خون خورم و چون زنان بگریم زار کسیکه او غم هجران کشیده نیست چو من ز بهر برگ درختان چرا خورد تیمار مرا رفیقی امروز گفت: خانه بساز که باغ تیره شدو زردروی و بی‌دیدار جواب دادم و گفتم درخت همچو منست مرا ز همچومنی‌ای رفیق باز مدار من و درخت کنون هر دوان بیک صفتیم منم ز یار جدا مانده و درخت از بار نگار یار من و دوست غمگسار شود بفر خدمت درگاه میر شیر شکار امیر عالم عادل محمد محمود قوام دولت و دین محمد مختار ستوده پدر خویش وشمع گوهر خویش بلند نام و سر افراز در میان تبار همه جهان پدرش را ستوده‌اند و پدر چو من ستایش او را همی کند تکرار هر آن پسر که پدر زان پسر بود خشنود نه روز او بد باشد نه عیش اودشوار پسر که دانا باشد بر از پدر بخورد بخاصه از پدر پیش بین دولت یار امیر عادل، داناترین خداوندست بزرگوارترین مهتر و مهین سالار نه برگزاف سپه را بدو سپرد پدر نه خیره گفت که لشکر نگه کن و بشمار کسی که ره برداندر حدیث‌های بزرگ در این حدیث مر او را سخن بود بسیار خدایگان جهان را درین سخن غرضست تو این سخن را زنهار تا نداری خوار من این غرض بتوانم شناخت نیک، ولی دراز کردن قصه بهر سخن بچه کار هر آن حدیث که من گفته‌ام بچندین شعر پدید خواهد شد مرخلق را همی هموار بسی نمانده که شاه جهان ببار آید مصاف و موکب او را بصد هزار سوار نگر شگفت نیاید ترا ازین سخنان بر این هزار دلیلست بل هزار هزار ملک نهاد و ملک همت و ملک طلعت چنو کجاست یکی از همه ملوک بیار اگر کسی به هنر یا به فضل یا به نسب خدایگانی یابد امیر دارد کار نکو دلست و نکو سیرت و نکو مذهب نکو نهاد و نکو طلعت و نکو کردار دل و زبان و کف او موافقندبهم گه وفا و گه بخشش و گه گفتار کنار باشد باران نوبهاری را فضایل وهنرش را پدید نیست کنار بسا کسا که رسید از عطا و نعمت او چنانکه من بتوانایی و بدستگزار چنان شدم ز عطاهای او که خانه من تهی نباشد روزی ز سایل و زوار چه چیز دانم کرد و چه شکر دانم گفت زمین چگونه کند شکر ابر باران بار ازان عطا که بمن داد اگربمانده بدی به سیم ساده بر آوردمی در و دیوار بوقت بازی، اندر سرای، کودک من بسان خشت همی باز گسترد دینار بشکر او نتوانم رسید پس چکنم ز من دعا و مکافات زایزد دادار همیشه تا نشود خاک عنبر اشهب همیشه تا نشود سنگ، لؤلؤ شهوار همیشه تا ندمد در میان سوری مورد همیشه تا ندمد بر کنا رنرگس خار عزیز باد و بر او اینجهان گرفته سکون امیر با دو بدو مملکت گرفته قرار کجا موافق او را نشست باشد تخت کجا مخالف او را قرار باشد دار فلک مساعدو بازو قوی و تیغش تیز خدای ناصر و تن بی‌گزند و بی‌آزار