فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۶۸ - در مدح سلطان مسعود ولیعهد سلطان محمود گوید

ترک مه روی من از خواب گران دارد سر دوش می داده ست از اول شب تابسحر من بچشم او را ده بار نمودم که بخسب او همی گفت: بهل تا برم این دور بسر شب بسر برد به می‌دادن و ننشست و نخفت دل من خست که ننشست و نخفت آن دلبر او به می‌دادن جادوست، به دل بردن چیر چیزها داند کردن بچنین باب اندر حیله سازد که می‌افزون دهد از نوبت خویش ور تواند بخورد نوبت یاران دگر کیست آنکو ندهد دل بچنین خدمت دوست کیست آنکو نکشد بار چنین خدمتگر هر که این خدمت از آن ماه بیاموخت شود خدمت درگه سلطان جهانرا در خور ملک عالم تاج عرب وفخر عجم سید شاهان مسعود ولیعهد پدر آن بصدر اندر شایسته چو در مغز خرد وان بملک اندر بایسته چو در دیده بصر جنگجویی که چو در جنگ شود لشکرها خشک بر جای بمانند چو بر تخته صور خویشتن را بمیان سپه اندر فکند نه ز انبوهیش اندیشه نه از خصم حذر در دلیران بگه معرکه زانسان نگرد که دلیران بگه معرکه در مرد حشر تیرش اندر سپر آسان گذرد چون ز پرند چون کمان خواست عدو را چه پرند و چه سپر آنچه او با سپر کرگ به شمشیر کند نتوان کردن با شیشه نازک به تبر خنجر هشت منی گرزه هشتاد منی کس چنوکار نبسته ست جز از رستم زر آفرین باد بر آن گرز که هر زخمی از آن سر سالاری چون سرمه کندبا مغفر پادشاهان همه بر خدمت او شیفته‌اند چون غلامان ز پی خدمت او بسته کمر از پی آنکه همه امن و سلامت طلبند نیست شاهانرا جز خدمت او اندر سر ایستادن ملکانرا بدر خانه او به ز آسایش و آرامش بر تخت بزر ای خنک ما که چنو کشور ما را ملکست ای خنک ما که چنو خاست ملک زین کشور ملک مابشکار ملکان تاخته بود ما ز اندیشه او خسته دل و خسته جگر از غم رفتن او خسته دلانرا شب و روز آستین بود ز خون مژه همچون فرغر آن همی گفت خدایا تو بدین ملک رسان آن ملک را که فزون از ملکان دارد فر این همی گفت خدایا دل من شادان کن به ملک زاده ایران ملک شیر شکر حشم و لشکر، بیدل شده بودند همه از غم وانده دیر آمدن او ز سفر شکر ایزد را کان انده و آن غم بگذشت کار چون چنگ شد و انده چون کوه چو ذر چشم ما ز اشک بیاسودو بیک ره بنشست آتشی کز تف او گشت جگر خاکستر خسرو از راه دراز آمد با همت و کام ملک از جنگ عراق آمد با فتح و ظفر تخت شاهی را شاه آمد زیبنده تخت مملکت را ملکی آمد زیب افسر قلعه‌ها کنده و بنشانده بهر شهر سپاه جنگها کرده و بنموده بهر جای هنر بیشه‌ها یکسره پرداخته از شیرو ز ببر قلعه‌ها یکسره پرداخته از گنج و گهر سهمش افکنده به روم اندر فریاد و خروش هیبتش دودبر آورده ز روس و ز خزر عالمی ز آمدنش روی به اقبال نهاد که همی خواست شدن با دو سه تن زیر و زبر مرغزاری که بیکچند تهی بود ز شیر شیر بیگانه درو کرد همی خواست گذر شیر باز آمدو شیران همه روباه شدند همه را هیبت او خشک فرو بست ز فر آنکه زین پیش درین ملک طمع کرد همی تا نه دیر آمدبا طاعت و فرمان ایدر رونق دولت باز آمدو پیرایه ملک پیش ازین کار چنان دیدی، اکنون بنگر گیتی از عدل بیاراید تا در گذرد عدل و انصاف ملک مسعود از عدل عمر نه همی بیهده دارند مر اورا همه دوست نکند مهر کس اندر دل کس خیره اثر مهر وکینش دو گره را سبب مزد بریست این شود زین ببهشت، آن شود ازآن به سقر دوستی او ز سپاه و زحشم نادره ایست وز رعیت که خراجش بدهد نادره‌تر وز رعیت نه عجب، نیز کزین دور نیند مرغ و ماهی چه ببحراندر وچه اندر بر ای خداوند خداوندان شاه ملکان ای ستوده به خصال و به فعال و به سیر گر چه بازوی هنر داری و دست و دل کار ور چه در جنگ بدین هر سه نشانی و سمر دولت تو نکند دست ترا خسته بجنگ بکندکار تو زان به که کند صد لشکر هر سپاهی که کند جنگ، ترا باشد فتح هر امیری که برد رنج، تراباشد بر در جهان از شکه عدل تو بنشیند شور وز جهان هیبت شمشیر تو بنشاند شر ملکان همه عالم بدر خانه تو جمع گردند چنان چون به در اسکندر قیصر رومی پیش تو در آید بسلام قلعه رومیه را پیش تو بگشاید در شاه ترکستان بر درگه فرخنده تو گاه خود خسبد چون نوبتیان، گاه پسر هر چه اندیشه کنی آن بمراد تو شود تو بدین طالع زادستی بس رنج مبر ایزد این دولت فرخنده و پاینده کناد برتوای نیک دل نیک خوی نیک سیر