فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۷۹ - در مدح امیر ایاز اویماق منظور و محبوب سلطان محمود گوید

غم نادیدن آن ماه دیدار مرا در خوابگه ریزد همی خار شب تاری همه کس خواب یابد من از تیمار او تا روز بیدار گهی گویم: رخت کی بینم‌ای دوست گهی گویم: لبت کی بوسم‌ای یار! ز گریانی که هستم، مرغ و ماهی همی گریند بر من همچو من زار مرا گویی چرا گریی ز اندوه مرا گویی چرا نالی ز تیمار نه وقت بازگشتن سوی معشوق نه جز با رازداران روی گفتار هر آن کامسال آمد پیش من گفت نه آنی خود که من دیدم ترا پار ز کوژی پشت من چون پشت پیران ز سستی پای من چون پای بیمار خروشم چون خروش رعد بهمن سرشکم چون سرشک ابر آذار تن مسکین من بگداخت چون موم دل غمگین من بشکافت چون نار تن چون موی من چون تابد این رنج دل بیچاره چون بر دارد این بار ز دل برداشت خواهم بار اندوه چو نزد میر میران یافتم بار امیر جنگجوی ایاز اویماق دل و بازوی خسرو روز پیکار سواری کز در میدان درآید به حیرت در فتد دلهای نظار یکی گوید که آن سرویست بر کوه دگر گوید گلی تازه ست بر بار زنان پارسا از شوی گردند بکابین دیدن او را خریدار دلیران از نهیبش روز کوشش همی لرزند چون برگ سپیدار اگر بر سنگ خارا بر زند تیر بسنگ اندر نشاند تا به سوفار برون پراند از نخجیر ناوک من این صد بار دیدستم نه یکبار نه بر خیره بدو دل داد محمود دل محمودرا بازی مپندار جز او در پیش سلطان نیز کس بود جز او سلطان غلامان داشت بسیار اگر چون میر یکتن بوداز ایشان نه چندان بد مر او را گرم بازار خداوند جهان مسعود محمود که او را زر همی بخشد به خروار جز او را از همه میران کرا داد بیک بخشش چهل خروار دینار ندادندیش چندین گر نبودی به چندین و بصد چندین سزاوار بجای قدر میرو همت شاه تو این را خواردار و اندک انگار بجایی برد خواهد خسرو او را که سالاران بدو گردند سالار بدو بخشید مال خطه بست خراج خطه مکران وقزدار کجا گردد فراموش آنچه اوکرد زبهر خدمت شاه جهاندار میان لشکر عاصی نگه داشت وفا و عهد آن خورشید احرار بروز روشن از غزنین برون رفت همی زد با جهانی تا شب تار نماز شام را چندان نخوابید که دشت از کشته شد با پشته هموار گروهی را از آن شیران جنگی بکشت و ما بقی را داد زنهار جز او هرگز که کرده ست این بگیتی بخوان شهنامه وتاریخ و اخبار خدایا ناصر اوباش واز قدر سر رایاتش از خورشید بگذار جهان از بدسکالانش تهی کن چنان کز شیخک بی‌شرم طرار