فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۱ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود بن ناصر الدین سبکتگین غزنوی

برآمد پیلگون ابری ز روی نیلگون دریا چو رای عاشقان گردان چو طبع بیدلان شیدا چو گردان گشته سیلابی میان آب آسوده چو گردان گردباد تندگردی تیره اندر وا ببارید و ز هم بگسست و گردان گشت بر گردون چو پیلان پراکنده میان آبگون صحرا تو گفتی گرد زنگارست بر آیینه چینی تو گفتی موی سنجاب است بر پیروزه‌گون دیبا به سان مرغزار سبز رنگ اندر شده گردش به یک ساعت ملون کرده روی گنبد خضرا تو گفتی آسمان دریاست از سبزی و بر رویش به پرواز اندر آورده‌ست ناگه بچگان عنقا همی‌رفت از بر گردون، گهی تاری گهی روشن وزو گه آسمان پیدا و گه خورشید ناپیدا به سان چندن سوهان‌زده بر لوح پیروزه به کردار عبیر بیخته بر صفحه مینا چو دودین آتشی، کآبش به روی اندر زنی ناگه چو چشم بیدلی کز دیدن دلبر شود بینا هوای روشن از رنگش مغبر گشت و شد تیره چو جان کافر کشته ز تیغ خسرو والا یمین دولت و دولت بدو آراسته گیتی امین ملت و ملت بدو پیراسته دنیا قوام دین پیغمبر، ملک محمود دین پرور ملک فعل و ملک سیرت ملک سهم و ملک سیما شهنشاهی که شاهان را ز دیده خواب برباید ز بیم نه منی گرزش به جابلقا و جابلسا دل ترسا همی‌داند کزو کیشش تبه گردد لباس سوکواران زان قبل پوشد همی ترسا خلافش بدسگالان را بدانگونه همی‌بکشد که هنگام سموم اندر بیابان تشنه را گرما دل خارا ز بیم تیغ او خون گشت پنداری که آتش رنگ خون دارد چو بیرون آید از خارا امید خلق غواصست و دست راد او دریا به کام خویش برگیرد گهر غواص از دریا گذرگاه سپاهش را ندارد عالمی ساحت تمامی ظل چترش را ندارد کشوری پهنا گر اسکندر چنو بودی به ملک و لشکر و بازو نگشتی عاصی اندر امر او دارای بن دارا جهان را برترین جایست زیر پایه تختش چنانچون برترین برجست مر خورشید را جوزا صفات قصر او بشنید حورا یکره و زان پس خیال قصر او بیند به خلد اندر همی حورا زبان از بهر آن باید که خوانی مدح او امروز دو چشم از بهر آن باید که بینی روی او فردا چو مدحش خواند نتوانی، چه گویا و چه ناگویا چو رویش دید نتوانی، چه بینا و چه نابینا بیابد، هر که اندیشد ز گنجش، برترین قسمت خلایق را همه قسمت شد اندر گنج او مانا ز خشم و قوتش جایی که اندیشد دل بخرد ز جود و همتش جایی که اندیشد دل دانا نه آتش را بود گرمی، نه آهن را بود قوت نه دریا را بود رادی، نه گردون را بود بالا ز خشمش تلختر چیزی نباشد در جهان هرگز ز تلخی خشم او نشگفت اگر الوا شود حلوا دل اعدای او سنگست لیکن سنگ آهنکش از آن پیکان او هرگز نجوید جز دل اعدا ایا شاهی که از شاهان نیامد کس ترا همسر ایا میری که از میران نباشد کس ترا همتا به هر می‌خوردنی چندان به ما بر زر تو در پاشی که از بس رنگ زر تو سلب زرین شود بر ما امیرا! خسروا! شاها! همانا عهد کرده‌ستی که گنجی را بر افشانی چو بر کف برنهی صهبا تو از دیدار مادح همچنان شادان شوی شاها که هرگز نیم از آن وامق نگشت از دیدن عذرا طواف زایران بینم به گرد قصر تو دایم همانا قصر تو کعبه‌ست و گرد قصر تو بطحا ز نسل آدم و حوا نماند اندر جهان شاهی که پیش تو جبین بر خاک ننهاده‌ست چون مولا هر آنکس کو زبان دارد همیشه آفرین خواند بر آن کو آفرین تو به یک لفظی کند املا ز شاهان همه گیتی ثناگفتن ترا شاید که لفظ اندر ثنای تو همه یکسر شود غرا همی تا در شب تاری ستاره تابد از گردون چو بر دیبای فیروزه فشانده لؤلؤ لالا گهی چون آینه چینی نماید ماه دو هفته گهی چون مهره سیمین نماید زهره زهرا عدیل شادکامی باش و جفت ملکت باقی قرین کامگاری باش و یار دولت برنا میان مجلس شادی، می‌روشن ستان دایم گه از دست بت خلخ، گه از دست بت یغما