فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۵۴ - در مدح شمس الکفات احمد بن الحسن میمندی

گفتم: گلست، یا سمنست آن رخ و ذقن؟ گفتا: یکی شکفته گلست و یکی سمن گفتم: در آن دو زلف شکن بیش یا گره؟ گفتا: یکی همه گره‌ست و یکی شکن گفتم: چه چیز باشد زلفت در آن رخت؟ گفتا: یکی پرند سیاه و یکی پرن گفتم: دو زلف تو چه فشانند بر دو رخ؟ گفتا: یکی به تنگ عبیر و یکی به من گفتم: زمن چه بردند آن نرگس دو چشم؟ گفتا: یکی قرار تو برد و یکی وسن گفتم: تن من و دل من چیست مر ترا؟ گفتا: یکی میان منست و یکی دهن گفتم: بلای من همه زین دیده و دلست گفتا: یکی از این دو بسوز و یکی بکن گفتم: مرا دو بوسه فروش و بها بخواه؟ گفتا: یکی به جان بخر از من یکی به تن گفتم: که جان طلب کنی از من به بوسه‌ای گفتا: یکی همی ز تو باشد یکی ز من گفتم: دو چیز چیست ز روی تو خوبتر گفتا: یکی سخاوت صاحب یکی سخن گفتم: که نام صاحب و نام پدرش چست گفتا: یکی خجسته پی احمد یکی حسن گفتم: رضا و خدمت صاحب چه کم کند گفتا: یکی نیاز ولی و یکی محن گفتم: دو دست خواجه چه چیزست جودرا گفتا: یکی خجسته مکان و یکی وطن گفتم: دو گونه طوق به هر گردن افکند گفتا: یکی ز شکر فکند و یکی ز من گفتم: دلش چه دارد و عقلش چه پرورد گفتا: یکی مودت دین و یکی سنن گفتم: چه پیشه دارد مهر و هوای او گفتا: یکی ملال زداید یکی حزن گفتم: چه چیز یابد ازو ناصح و عدو گفتا: یکی نوازش و خلعت یکی کفن گفتم: موافقان را مهر و هواش چیست گفتا: یکی سلیح تمام و یکی مجن گفتم: که گر دو تیر گشاید سوی چگل گفتا: یکی چگل بستاند یکی ختن گفتم: که گر دو نامه فرستد سوی عمان گفتا: یکی عمان بستاند یکی عدن گفتم: چه باد حاسد او وان دگر چه باد گفتا: یکی به مادر غمگین یکی به زن