فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۵۷ - در مدح عمیدالملک خواجه ابوبکر علی بن حسن قهستانی عارض سپاه

دی به سلام آمد نزدیک من ماه من آن لعبت سیمین ذقن با زنخی چون سمن و با تنی چون گل سوری به یکی پیرهن تازان چون کبک دری بر کمر یازان چون سرو سهی در چمن در شکن زلف هزاران گره در گره جعد هزاران شکن گفتم: چونی و چگونه‌ست کار؟ گفت: به رنج اندرم از خویشتن چون بود آن کس که ندارد میان چون بود آن کس که ندارد دهن از تو دل تو بربودم به زرق وز تو تن تو بربودم به فن جای سخن گفتن کردم ز دل جای کمر بستن کردم ز تن بر تن تو تا کی بندم کمر وز دل تو تا کی گویم سخن بر تو ستم کردم و روز شمار پرسش خواهد بدن آن را ز من خواجه کنون گوید کاین عابدست عابد دینداری خواهد شدن… خواجه ابوبکر عمید ملک عارض لشکر علی بن الحسن آن ز بلا راحت هر مبتلی وان ز محن راحت هر ممتحن خدمت او نعمت و دفع بلاست طاعت او راحت و رفع محن خانه او اهل خرد را مقر مجلس او اهل ادب را وطن هر که سوی خدمت او راست شد راه نیابد سوی او اهرمن خدمت او را چو درختی شناس دولت و اقبال مر او را فنن هر که بر او سایه فکند آن درخت رست ز تیمار و ز گرم و حزن یا رب چونانکه به من بر فتاد سایه او بر همه گیتی فکن ای به همه خوبی و نیکی سزا ای به هوای تو جهان مرتهن بخت پرستیدن خواهد ترا همچو وثن را که پرستد شمن در خور آن فضل که خواهی ترا دولت و اقبال دهد ذوالمنن من سخن خام نگویم همی آنچه همی‌گویم بر دل بکن دیر نپاید که به امر ملک گردی بر ملک جهان مؤتمن چاکر تو باشد سالار چین خادم تو باشد میر ختن بر در خانه تو بود روز و شب از ادبا و شعرا انجمن صاحب در خواب همانا ندید آنچه تو خواهی دید از خویشتن ای به هنر چون پدر فاطمه ای به سخا چون پسر ذوالیزن جود، سپاهست و تو او را ملک فضل عروسست و تو او را ختن خواسته نزد تو ندارد خطر ور چه بود خلق بر او مفتنن آنچه ز میراث پدر یافتی خوار ببخشیدی بی‌کیل و من و آنچه خود الفغدی بردی به کار با نیت نیکو و پاکیزه ظن از پی علم و ادب و درس دین مدرسه‌ها کردی بر تا پرن نام طلب کردی و کردی به کف نام توان یافت به خلق حسن ای گه انداختن تیر آز زر تو اندر کف زایر مجن مدح تو این بار نگفتم دراز از خنکی خاطر و گرمی بدن از تب، تاری و تبه کرده‌ام خاطر روشن چو سهیل یمن چون من ازین علت بهتر شوم مدحی گویم ز عمان تا عدن چونان که گر خواهی در بادیه سازی ازو ژرف چهی را رسن در دل کردم که چو بهتر شوم شعر به رش گویم و معنی به من تا نبود بار سپیدار سیب تا نبود نار بر نارون تا چو شقایق نبود شنبلید تا چو بنفشه نبود نسترن شاد زی‌ای مایه جود و سخا شاد زی‌ای مایه دین و سنن بخشش زوار تو از تو گهر خلعت بدخواه تو از تو کفن