فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۵۹ - در مدح فخر الدوله ابو المظفر احمد بن محمد والی چغانیان و توصیف شعر

با کاروان حله برفتم ز سیستان با حله تنیده ز دل بافته ز جان با حله‌ای بریشم ترکیب او سخن با حله‌ای نگارگر نقش او زبان هر تار او به رنج برآورده از ضمیر هر پود او به جهد جدا کرده از روان از هر صنایعی که بخواهی بر او اثر وز هر بدایعی که بجویی بر او نشان نه حله‌ای که آب رساند بدو گزند نه حله‌ای که آتش آرد بر او زیان نه رنگ او تباه کند تربت زمین نه نقش او فرو سترد گردش زمان بنوشته زود و تعبیه کرده میان دل و اندیشه را به ناز بر او کرده پاسبان هر ساعتی بشارت دادی مرا خرد کاین حله مر ترا برساند به نام و نان این حله نیست بافته از جنس حله‌ها این را تو از قیاس دگر حله‌ها مدان این را زبان نهاد و خرد رشت و عقل بافت نقاش بود دست و ضمیر اندر آن بیان تا نقش کرد بر سر هر نقش برنوشت مدح ابوالمظفر شاه چغانیان میر احمد محمد شاه سپه پناه آن شهریار کشورگیر جهان ستان آن هم ملک مروت و هم نامور ملک وان هم خدایگان سیر و هم خدایگان گرد سریر اوست همه سیر آفتاب سوی سرای اوست همه چشم آسمان از بیم خویش تیره شود بر سپهر تیر گر روز کینه دست برد سوی تیردان وای آنکه سر زطاعت او بازپس کشید گردد سرش به معرکه تاج سرسنان روزی که سایه آرد بر تیغ او سپر روزی که مایه گیرد از تیر او کمان شیر دژم دو دیده فرو افکند ز چشم پیل دمنده زهره برون آرد از دهان بس پایها که تیغش بردارد از رکاب بس دستها که گرزش برگیرد از عنان بر پیل گرز او به سه پاره کند سرین بر شیر تیغ او به دو پاره کند میان ای شاه و شاهزاده و شاهی به تو بزرگ فرخنده فخر دولت و دولت به تو جوان جایی که برکشند مصاف از بر مصاف و آهن سلب شوند یلان از پس یلان از رویها بروید گلهای شنبلید بر تیغها بخندد گلهای ارغوان گردون ز برق تیغ چو آتش لیان لیان کوه از غریو کوس چو کشتی نوان نوان چون برکشیده تیغ تو پیدا شود ز دور از هر تنی شود سوی گردون روان روان آن کس رها شود ز تو کز بیم تیغ تو ز انده بر او به سر نشود روز تا کران آن دشت را که رزمگه تو بود ورا دریای خون لقب شود و کوه استخوان آن کس که روز جنگ هزیمت شود ز تو تا هست جامه گیرد ازو رنگ زعفران شیری که پیل بشکند، از بیم تیغ تو اندر ولایت تو چو کپی رودستان روزی درخش تیغ تو بر آتش اوفتاد آتش ز بیم تیغ تو در سنگ شد نهان و اکنون چو آهنی ز بر سنگ بر زنی آسیمه گردد و شود اندر جهان جهان گویی درخت باغ عدوی تو بوده‌است کاندر زمین شکفته شود شاخ خیزران آبی که در ولایت تو همی‌خیزدای شگفت گویی زهیبت تو طلسمی بود بر آن کاندر فتد به جیحون تازد به باد و دم غران بود چو تندر تند اندر آن میان تا تو به صدر ملک نشستی قبادوار هرگز به راه نخشب و راه قبادیان بی‌سیم سائل تو نرفت ایچ قافله بی‌زر زایر تو نرفت ایچ کاروان این ز آرزوی تخت تو سر برزند ز کوه وان ز آرزوی تاج تو سر برزند ز کان ای بر همه هوای دل خویش کامکار ای بر همه مراد دل خویش کامران سود همه جهانی و از تو به هیچ وقت هرگز نکرد کس به جز از گنج تو زیان ای خسروی که مملکت اندر سرای تو آب حیات خورد و بود زنده جاودان من بنده را به شعر بسی دستگه نبود زین پیش ورنه مدح تو می‌گفتمی به جان و اکنون که دستگاه قوی گشت و دست نیز بی‌مدح تو مرا نپذیرفت سیستان راهی دراز و دور ز پس کردم‌ای ملک تا من به کام دل برسیدم بدین مکان بر آرزوی آنکه کنم خدمتت قبول امروز آرزوی دل من به من رسان وقتی نمود بخت به من این در نشاط کز خرمی جهان نشناسد کس از جنان فصل بهار تازه و نوروز دلفریب همبوی مشک باد و زمین پر ز بوی بان عید خجسته دست وفا داده با بهار باد شمال ملک جهان برده از خزان هر ساعتی سرشک گلاب از هوا چکد هر لحظه‌ای نسیم گل آید ز بوستان تاج درخت باغ همه لعلگون گهر فرش زمین راغ همه سبز پرنیان صلصل چو بیدلان جهان گشته با خروش بلبل چو عاشقان غمین گشته با فغان فرخنده باد بر ملک این روزگار عید وین فصل فر خجسته و نوروز دلستان تا این هوا بسیط بود وین زمین به جای طبع هوا سبک بود آن زمین گران ای طبع تو هوای دگر، با هوا بباش وی حلم تو زمین دگر، با زمین بمان