فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۷ - در مدح میرابوالفتح فرزند سید الوزراء احمد بن حسن میمندی

من ندانم که عاشقی چه بلاست هر بلایی که هست عاشق راست زرد و خمیده گشتم از غم عشق دو رخ لعلفام و قامت راست کاشکی دل نبودیم که مرا اینهمه درد و سختی از دل خاست دل بود جای عشق و چون دل شد عشق را نیز جایگاه کجاست دل من چون رعیتیست مطیع عشق چون پادشاه کامرواست برد و برد هر چه بیند و دید کند و کرد هر چه خواهد و خواست وای آن کو به دام عشق آویخت خنک آن کو ز دام عشق رهاست عشق بر من در عنا بگشاد عشق سر تا به سر عذاب و عناست در جهان سخت‌تر ز آتش عشق خشم فرزند سیدالوزراست میر ابوالفتح کز فتوت و فضل در جهان بی‌شبیه و بی‌همتاست صفتش: مهتر گشاده کفست لقبش: خواجه بزرگ عطاست به سخا نامورتر از دریاست گرچه او را کمینه فضل سخاست دست او هست ابر و دریا دل ابر شاگرد و نایبش دریاست بخشش او طبیعی و گهریست بخشش دیگران به روی و ریاست راد مرد و کریم و بی‌خللست راد و یکخوی و یکدل و یکتاست نیکویی را ثواب هفتادست از خدا و بر این رسول گواست اندکست این ز فضل او هر چند کس نگفته‌ست کاند کیش چراست آن خواجه غریبتر که ازو خدمتی را هزار گونه جزاست اثر نعمت و عنایت او بر همه کس چو بنگری پیداست ادبا را شریک دولت کرد دولت خواجه دولت ادباست شعرا را رفیق نعمت کرد نعمت خواجه نعمت شعراست هر تنی زیر بار منت اوست هر زبانی به شکر او گویاست او ز جود و ز فضل تنها نیست در همانند خویشتن تنهاست طبع او چون هواست روشن و پاک روشن و پاک بی‌بهانه هواست هر که با او به دشمنی کوشد روز او از قیاس بی‌فرداست تیغ او بر سر مخالف او از خدای جهان نبشته قضاست دشمن او ازو به جان نرهد ور همه پروریده عنقاست گر چه آباش سیدان بودند او به هر فضل سید آباست دست او را مکن قیاس به ابر که روا نیست این قیاس و خطاست گر چه گیتی ز ابر تازه شود اندرو بیم صاعقه‌ست و بلاست تا هوا را گشادگی و خوشیست تا زمین را فراخی و پهناست شادمان باد و یافته ز خدای هر چه او را مراد و کام و هواست مهرگانش خجسته باد چنان کو خجسته پی و خجسته لقاست کاندرین مهرگان فرخ پی زو مرا نیم موزه نیم قباست