فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قطعات (گزیده ناقص) | قطعه شماره ۲

بوسه‌ای از دوست ببردم به نرد نرد برافشاند و دو رخ سرخ کرد سرخی رخساره آن ماهروی بر دو رخ من دو گل افکند زرد گاه بخایید همی پشت دست گاه برآورد همی آه سرد گفتم: جان پدر این خشم چیست از پی یک بوسه که بردم به نرد گفت: من از نرد ننالم همی نرد به یک سو نه و اندر نورد گفتم: گر خشم تو از نرد نیست بوسه بده گرد بهانه مگرد گفت: که فردا دهمت من سه بوس فرخی! امید به از پیشخورد