فرنگی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(~.) (ص نسب.) منسوب به فرنگ، اروپایی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(~.) (ص نسب.) منسوب به فرنگ، اروپایی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فرنگی . [ ف َ رَ ] (ص نسبی ) منسوب به فرنگ . اروپایی . افرنجی . (یادداشت بخط مؤلف ). اروپایی . مسیحی . (حاشیه ٔ برهان چ معین ) : چنانکه تا به قیامت کسی نشان ندهد بجز دهان فرنگی و مشک تاتاری . سعدی . خط ماهرویان چو مشک خطایی سر زلف خوبان چو درع فرنگی . سعدی . چو ترک دلبر من شاهدپشنگی نیست چوزلف پرشکنش حلقه ٔ فرنگی نیست . سعدی . ترکیب ها: - توت فرنگی . فرنگی باف . فرنگی دوز. فرنگی ساز. فرنگی مآب . فلفل فرنگی . کلاه فرنگی . گوجه فرنگی . هویج فرنگی . رجوع به هر یک از این مدخل ها در ردیف خود شود. ◄ (اِ) یک تن از مردم اروپا. (یادداشت بخط مؤلف ).