فروباریدن

فروباریدن . [ ف ُ دَ ] (مص مرکب ) ریختن .باریدن . فروریختن اشک و باران و جز آن : گر هیچ سخن گویم با تو ز شکر خوشتر صد کینه به دل گیری صد اشک فروباری . منوچهری . فروبارید بارانی ز گردون چنانچون برگ گل بارد به گلشن . منوچهری . وز ابر جهان سرشک پرحکمت بر کشت هش و خرد فروبارد. ناصرخسرو. ای حجت بسیارسخن دفتر پیش آر وز نوک قلم در سخنهات فروبار. ناصرخسرو. بیای تا من و تو هر دو ای درخت خدای ز بار خویش یکی چاشنی فروباریم . ناصرخسرو. مگر بر نوای چنان ناله ای فروبارد از چشم من ژاله ای . نظامی . رجوع به فروریختن شود.