فرودوختن

فرودوختن . [ ف ُ ت َ ] (مص مرکب ) فروکردن . زدن پیکان و تیر و نیزه و جز آن : خدنگی که پیکانْش ْ بدبید برگ فرودوخت بر تارک ترگ ترگ . فردوسی . ◄ نگریستن . خیره گشتن و یا چشم فروبستن : به زر چشم خود را فرودوختی جهان را به دینار بفروختی . فردوسی . دیده فرودوختم تا نه به دوزخ برد باز نظر می کنم سخت بهشتی وشی . سعدی . مگر از شوخی تذروان بود که فرودوختند دیده ٔ باز. سعدی .