فروغ فرخزاد | اسیر | صدایی در شب

نیمه شب در دل دهلیز خموش ضربه پایی افکند طنین دل من چون دل گلهای بهار پر شد از شبنم لرزان یقین گفتم این اوست که باز آمده است جستم از جا و در آیینه گیج بر خود افکندم با شوق نگاه آه، لرزید لبانم از عشق تار شد چهره آیینه ز آه شاید او وهمی را می‌نگریست گیسویم در هم و لبهایم خشک شانه‌ام عریان در جامه خواب لیک در ظلمت دهلیز خموش رهگذر هر دم می‌کرد شتاب نفسم ناگه در سینه گرفت گویی از پنجره‌ها روح نسیم دید اندوه من تنها را ریخت بر گیسوی آشفته من عطر سوزان اقاقی‌ها را تند و بیتاب دویدم سوی در ضربه پاها، در سینه من چون طنین نی، در سینه دشت لیک در ظلمت دهلیز خموش ضربه پاها، لغزید و گذشت باد آواز حزینی سر کرد