فروغ فرخزاد | ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد… | دلم برای باغچه می‌سوزد

کسی به فکر گل‌ها نیست کسی به فکر ماهی‌ها نیست کسی نمی‌خواهد باورکند که باغچه دارد می‌میرد که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است که ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهی می‌شود و حس باغچه انگار چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست. حیاط خانه ما تنهاست حیاط خانه ما در انتظار بارش یک ابر ناشناس خمیازه می‌کشد و حوض خانه ما خالی است ستاره‌های کوچک بی‌تجربه از ارتفاع درختان به خاک می‌افتد و از میان پنجره‌های پریده رنگ خانه ماهی‌ها شب‌ها صدای سرفه می‌آید حیاط خانه ما تنهاست. پدر میگوید: (از من گذشته ست از من گذشته ست من بار خود را بردم و کار خود را کردم) و در اتاقش، از صبح تا غروب، یا شاهنامه می‌خواند یا ناسخ التواریخ پدر به مادر می‌گوید: (لعنت به هر چی ماهی و هر چه مرغ وقتی که من بمیرم دیگر چه فرق می‌کند که باغچه باشد یا باغچه نباشد برای من حقوق تقاعد کافیست.) مادر تمام زندگیش سجاده ایست گسترده درآستان وحشت دوزخ مادر همیشه در ته هر چیزی دنبال جای پای معصیتی می‌گردد و فکر می‌کند که باغچه را کفر یک گیاه آلوده کرده است. مادر تمام روز دعا می‌خواند مادر گناهکار طبیعیست و فوت می‌کند به تمام گلها و فوت می‌کند به تمام ماهی‌ها و فوت می‌کند به خودش مادر در انتظار ظهور است و بخششی که نازل خواهد شد. برادرم به باغچه می‌گوید قبرستان برادرم به اغتشاش علفها می‌خندد و از جنازه ماهی‌ها که زیر پوست بیمار آب به ذره‌های فاسد تبدیل می‌شوند شماره بر می‌دارد برادرم به فلسفه معتاد است برادرم شفای باغچه را در انهدام باغچه می‌داند. او مست می‌کند و مشت میزند به در و دیوار و سعی میکند که بگوید بسیار دردمند و خسته و مأیوس است او ناامیدیش را هم مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش همراه خود به کوچه و بازار می‌برد و نا امیدیش آن قدر کوچک است که هر شب در ازدحام میکده گم می‌شود. و خواهرم که دوست گلها بود و حرفهای ساده قلبش را وقتی که مادر او را می‌زد به جمع مهربان و ساکت آنها می‌برد و گاه گاه خانواده ماهی‌ها را به آفتاب و شیرینی مهمان می‌کرد… او خانه‌اش در آن سوی شهر است او در میان خانه مصنوعیش با ماهیان قرمز مصنوعیش و در پناه عشق همسر مصنوعیش و زیر شاخه‌های درختان سیب مصنوعی آوازهای مصنوعی می‌خواند و بچه‌های طبیعی می‌سازد او هر وقت که به دیدن ما می‌آید و گوشه‌های دامنش از فقر باغچه آلوده می‌شود حمام ادکلن می‌گیرد او هر وقت که به دیدن ما می‌آید آبستن است. حیاط خانه ما تنهاست حیاط خانه ما تنهاست تمام روز از پشت در صدای تکه تکه شدن می‌آید و منفجر شدن همسایه‌های ما همه در خاک باغچه هاشان به جای گل خمپاره و مسلسل می‌کارند همسایه‌های ما همه بر روی حوض‌های کاشیشان سر پوش می‌گذارند و حوضهای کاشی بی‌آنکه خود بخواهند انبارهای مخفی باروتند و بچه‌های کوچه ما کیف‌های مدرسه‌شان را از بمبهای کوچک پر کرده‌اند. حیاط خانه ما گیج است. من از زمانی که قلب خود را گم کرده است می‌ترسم من از تصور بیهودگی این همه دست و از تجسم بیگانگی این همه صورت می‌ترسم من مثل دانش آموزی که درس هندسه‌اش را دیوانه وار دوست می‌دارد تنها هستم و فکر می‌کنم که باغچه را می‌شود به بیمارستان برد من فکر می‌کنم… من فکر می‌کنم… من فکر می‌کنم… و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است و ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهی می‌شود.