فروغی بسطامی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۱

دل دیوانه من قابل زنجیر نبود ورنه کوتاهی از آن زلف گره گیر نبود دوش با طره‌اش از تیرگی بخت مرا گله‌ای بود ولی قدرت تقریر نبود عشق می‌گفتم و می‌سوختم از آتش عشق که در این مساله‌ام فرصت تفسیر نبود کی جهان سوختی از عشق جهان سوز اگر در جهان جلوه آن حسن جهان گیر نبود بس که سرگرم به نظاره قاتل بودم هیچ آگاهیم از ضربت شمشیر نبود یارب این صید فکن کیست که نخجیرش را خون دل می‌شد و دل با خبر از تیر نبود نازم آن شست کمان‌کش که به جز پیکانش خواهشی در دل خون گشته نخجیر نبود با غمش گر نکنم صبر، فروغی چه کنم که جز این قسمتم از عالم تقدیر نبود