فریبا

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

فریبا. [ ف ِ / ف َ ] (نف ) (از: فریب +ا، پسوند فاعلی یا مفعولی ). (حاشیه ٔ برهان چ معین ).فریبنده . ◄ (ن مف ) فریفته . (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا). صاحب براهین العجم فریبا را به معنی مفعولی غلط میداند. (یادداشت مؤلف ) : هم حور بهشت ناشکیبا ازتوست هم جادو و هم پری فریبا از توست . مجدهمگر.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

افسونگر، افسونکار، طناز، فتان، فریبنده، فریفته خوشگل، زیبا، وجیه