فریقین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فریقین . [ ف َ ق َ ] (ع اِ) تثنیه ٔ فریق در حالت نصبی و جری . دو گروه . دو فریق . (فرهنگ فارسی معین ). دو گروه متخاصم را در جنگ گویند : میان فریقین حربی عظیم قایم شد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). ◄ شیعه و سنی . ◄ جن و انس . (فرهنگ فارسی معین ) : اهل فریقین در تو خیره بمانند گر بروی در حسابگاه قیامت . سعدی . رجوع به فریق و فریقان شود.