فر

(فَ) (اِ.) پر.

(فَ رّ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) گریختن. ۲- (اِ مص.) گریز.

(فَ رْ یا رّ) [ په. ] (اِ.) ۱- فروغی ایزدی که بر دل هر کس بتابد اورا بر دیگران برتری می‌دهد. ۲- شکوه، جلال. ۳- زیبایی، برازندگی.