فسیلة

فسیلة. [ ف َ ل َ ] (ع اِ) خرمابن ریزه . ج، فسائل، فسیل، فسلان . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).

فسیله . [ ف َ ل َ / ل ِ ] (اِ) گله و رمه و ایلخی اسب و استر و خر باشد وگله ٔ آهو و گاو را نیز گویند. (برهان ) : تازیان و دوان همی آید همچو اندر فسیله اسب نهاز. رودکی . فسیله بدان جایگه داشتی چنان کوه تا کوه بگذاشتی . فردوسی . فسیله به بند اندر آورد نیز نماند ایچ بر کوه و بر دشت چیز. فردوسی . به چوپان بفرمود تا هرچه بود فسیله بیارد بکردار دود. فردوسی . نخواهیم شاه از نژاد پشنگ فسیله نه خرم بود با پلنگ . اسدی . فسیله بسی داشتی در گله به کوه و بیابان بکرده یله . اسدی . خویشتن درمیان فسیله افکند و یک گله در پیش کرد. (چهارمقاله ). ترکیب ها: - فسیله گاه . فسیله گه . رجوع به این دو مدخل ها در جای شود. ◄ به معنی شاخ درخت هم آمده است . (برهان ).