فضل بن جعفر

فضل بن جعفر. [ ف َ ل ِ ن ِ ج َ ف َ ] (اِخ ) ابن فضل بن یونس نخعی . شاعری نابینا از مردم کوفه بود. در آغاز خلافت معتصم در بغداد سکونت گزید و وی را مدح گفت و نیز متوکل و فتح بن خاقان و بعضی دیگر از سران آن زمان را ستوده است . وفاتش بسال ٢٥٥ هَ . ق . اتفاق افتاد. (از الاعلام زرکلی از نکت الهمیان ).

فضل بن جعفر. [ ف َ ل ِ ن ِ ج َ ف َ ] (اِخ ) المطیع ﷲ خلیفه ٔ عباسی . رجوع به مطیع ﷲ شود.

فضل بن جعفر.[ ف َ ل ِ ن ِ ج َ ف َ ] (اِخ ) ابن محمدبن فرات، مکنی به ابوالفتح . از اعیان دولت عباسی بود و مقتدرباﷲ در سال ٣٢٠ هَ . ق . او را وزارت داد. سپس خلع شد و مأموریت خراج مصر و شام را یافت و دوباره به سال ٣٢٤ هَ . ق . به وزارت منصوب گردید، ولی به سبب اختلال حال دراین مقام مدتی زیاد نماند. پس به شام بازگشت و در رملة به سال ٣٢٧ هَ . ق . درگذشت . (از الاعلام زرکلی ).