فطم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فطم . [ ف َ ] (ع مص ) بریدن چیزی را. ◄ بازداشتن مرد را از عادت وی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ از شیر بازگرفتن . (از اقرب الموارد). رجوع به فطام شود.
فطم . [ ف ُ طُ ](ع ص، اِ) ج ِ فطیم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).