فظاظ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

فظاظ. [ ف ِ ] (ع مص ) درشت خوی گردیدن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). فظاظة. فظظ. فظ. رجوع به این مدخل ها در ردیف خود شود.