فظظ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

فظظ. [ ف َ ظَ ] (ع مص ) درشتخوی گردیدن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به فظاط و فظاظة شود.