فلق
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(فَ لْ) [ ع. ] ۱- (مص م.) شکافتن، شکاف دادن. ۲- (اِ.) شکاف.
(فَ لَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- سپیده دم. ۲- زمین پستِ بین دو پشته. ۳- شکاف کوه.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(فَ لْ) [ ع. ] ۱- (مص م.) شکافتن، شکاف دادن. ۲- (اِ.) شکاف.
(فَ لَ) [ ع. ] (اِ.) ۱- سپیده دم. ۲- زمین پستِ بین دو پشته. ۳- شکاف کوه.