فلوطینس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فلوطینس . [ ف ِ ن ُ ] (اِخ ) نام حکیمی از مفسرین کتب حکمای قدیم . (ابن الندیم ). (٢٠٥ - ٢٧٠ ق . م .) فیلسوف نوافلاطونی رم . در مصر تولد یافت و در اسکندریه تحصیل علوم کرد و از سال ٢٤٤ق . م . در رم به سخنرانی های فلسفی پرداخت و مکتب نوافلاطونی را بنیاد نهاد. (از فرهنگ بیوگرافی وبستر).